می دمم بادی بر آتش، تا بتر سوزد مرا

چون ندارم همدمی، با باد می گویم سخن

چون نیابم مرهمی، از باد می جویم شفا

آتش دل چون نمی گردد به آب دیده کم

تا مگر خاکستری گردم به بادی بر شوم

وارهم زین تنگنای محنت آباد بلا

مردن و خاکی شدن بهتر که بی تو زیستن