در میکده رها کن از سر فضول و طامات

تا تو ز خودپرستی وز جست وجو نرستی

می دان که می پرستی در دیر عزی و لات

در صومعه تو دانی می کوش تا توانی

جان باز در خرابات، تا جرعه ای بیابی

مفروش زهد، کانجا کمتر خرند طامات

لب تشنه چند باشی، در ساحل تمنی؟