هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت

به یک گره که دو چشمت بر ابروان انداخت

فریب زلف تو با عاشقان چه شعبده ساخت؟

که هر که جان و دلی داشت در میان انداخت

دلم، که در سر زلف تو شد، توان گه گه