که هر که جان و دلی داشت در میان انداخت

به یک گره که دو چشمت بر ابروان انداخت

هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت

فریب زلف تو با عاشقان چه شعبده ساخت؟

دلم، که در سر زلف تو شد، توان گه گه

ز آفتاب رخت سایه ای بر آن انداخت

رخ تو در خور چشم من است، لیک چه سود