رخ تو در خور چشم من است، لیک چه سود

که هر که جان و دلی داشت در میان انداخت

دلم، که در سر زلف تو شد، توان گه گه

ز آفتاب رخت سایه ای بر آن انداخت

که پرده از رخ تو برنمی توان انداخت

حلاوت لب تو، دوش، یاد می کردم

بسا شکر که در آن لحظه در دهان انداخت