که پرده از رخ تو برنمی توان انداخت

دلم، که در سر زلف تو شد، توان گه گه

ز آفتاب رخت سایه ای بر آن انداخت

رخ تو در خور چشم من است، لیک چه سود

حلاوت لب تو، دوش، یاد می کردم

بسا شکر که در آن لحظه در دهان انداخت

من از وصال تو دل برگرفته بودم، لیک