من از وصال تو دل برگرفته بودم، لیک

که پرده از رخ تو برنمی توان انداخت

حلاوت لب تو، دوش، یاد می کردم

بسا شکر که در آن لحظه در دهان انداخت

زبان لطف توام باز در گمان انداخت

قبول تو دگران را به صدر وصل نشاند

دل شکسته ما را بر آستان انداخت