زبان لطف توام باز در گمان انداخت

حلاوت لب تو، دوش، یاد می کردم

بسا شکر که در آن لحظه در دهان انداخت

من از وصال تو دل برگرفته بودم، لیک

قبول تو دگران را به صدر وصل نشاند

دل شکسته ما را بر آستان انداخت

چه قدر دارد، جانا، دلی؟ توان هردم