ز آفتاب رخت سایه ای بر آن انداخت

فریب زلف تو با عاشقان چه شعبده ساخت؟

که هر که جان و دلی داشت در میان انداخت

دلم، که در سر زلف تو شد، توان گه گه

رخ تو در خور چشم من است، لیک چه سود

که پرده از رخ تو برنمی توان انداخت

حلاوت لب تو، دوش، یاد می کردم