در دل زارم نگر، تا به چه حیرانی است

باز مرا در غمت واقعه جانی است

دل که ز جان سیر گشت خون جگر می خورد

بر سر خوان غمت باز به مهمانی است

چون دل تنگم نشد شاد به تو یک زمان