یکی گره بگشای از دو زلف و رخ بنمای

به یک کرشمه دل از غمزه تو خرسند است

فتور غمزه تو خون من بخواهد ریخت

بدین صفت که در ابرو گره درافکند است

که صدهزار چو من دلشده در آن بند است

مبر ز من، که رگ جان من بریده شود

بیا، که با تو مرا صدهزار پیوند است