بیا، که بی تو ندارم سر بقا ای دوست

برس، که بی تو مرا جان به لب رسید، برس

بیا که بر تو فشانم روان، بیا ای دوست

بیا، که بی تو مرا برگ زندگانی نیست

اگر کسی به جهان در، کسی دگر دارد

من غریب ندارم مگر تو را ای دوست

چه کرده ام که مرا مبتلای غم کردی؟