بر دل ما گه گهی، داشت خیالی گذر

آه، به یک بارگی یار کم ما گرفت!

چون دل ما تنگ دید خانه دگر جا گرفت

نیز خیالش کنون ترک دل ما گرفت

دل به غمش بود شاد، رفت غمش هم ز دل

غم چه کند در دلی کان همه سودا گرفت؟