رو بر در او سرمست، از عشق رخش، زیراک:

غم جای نمی گیرد، تیمار نمی گنجد

این قطره خون تا یافت از لعل لبش رنگی

از شادی آن در پوست چون نار نمی گنجد

در بزم وصال او هشیار نمی گنجد

شیدای جمال او در خلد نیرامد

مشتاق لقای او در نار نمی گنجد