خورش کم بود کوشش و جنگ بیش

چو خوردن چنین داری ای شهریار

بدو گفت بهمن که خسرو نژاد

سخن گوی و بسیار خواره مباد

به کف بر نهیم آن زمان جان خویش

بخندید رستم به آواز گفت

که مردی نشاید ز مردان نهفت