به کف بر نهیم آن زمان جان خویش

بدو گفت بهمن که خسرو نژاد

سخن گوی و بسیار خواره مباد

خورش کم بود کوشش و جنگ بیش

بخندید رستم به آواز گفت

که مردی نشاید ز مردان نهفت

یکی جام زرین پر از باده کرد