غلام آن نگارینم که از رخ مجلس افروزد

چه شاید گفت با مستی که خود را ناتوان سازد؟

دل و جان همه عالم فدای لعل نوشینش

که چون جام طرب نوشد دو عالم جرعه دان سازد

لب او از شکر خنده شراب عاشقان سازد

بتی کز حسن در عالم نمی گنجد عجب دارم

که دایم در دل تنگم چگونه خان و مان سازد؟