چو عیاران مکن کاری که گرد از کار برخیزد

چو یاد او شود مونس ز جان اندوه بنشیند

چو اندوهش شود غم خور ز دل تیمار برخیزد

دلا بی عشق او منشین ز جان برخیز و سر در باز

درین دریا فگن خود را مگر دری به دست آری

کزین دریای بی پایان گهر بسیار برخیزد

وگر موجیت برباید، زهی دولت، تو را آن به