وگر موجیت برباید، زهی دولت، تو را آن به

چو عیاران مکن کاری که گرد از کار برخیزد

درین دریا فگن خود را مگر دری به دست آری

کزین دریای بی پایان گهر بسیار برخیزد

که عالم پیش قدر تو چو خدمتکار برخیزد

حجاب ره تویی برخیز و در فتراک عشق آویز

که بی عشق آن حجاب تو ز ره دشوار برخیزد