که عالم پیش قدر تو چو خدمتکار برخیزد

درین دریا فگن خود را مگر دری به دست آری

کزین دریای بی پایان گهر بسیار برخیزد

وگر موجیت برباید، زهی دولت، تو را آن به

حجاب ره تویی برخیز و در فتراک عشق آویز

که بی عشق آن حجاب تو ز ره دشوار برخیزد

عراقی، هر سحرگاهی بر آر از سوز دل آهی