تا نبیند دشمنم کو کور شد

دیده بختم، دریغا کور شد

دل نمرده، زنده اندر گور شد

دست گیر ای دوست این بخت مرا

بارگاه دل، که بودی جای تو

بنگر اکنون جای مار و مور شد

بی لب شیرینت عمرم تلخ گشت