بارگاه دل، که بودی جای تو

دل نمرده، زنده اندر گور شد

دست گیر ای دوست این بخت مرا

تا نبیند دشمنم کو کور شد

بنگر اکنون جای مار و مور شد

بی لب شیرینت عمرم تلخ گشت

شوربختی بین که: عیشم شور شد