شوربختی بین که: عیشم شور شد

بارگاه دل، که بودی جای تو

بنگر اکنون جای مار و مور شد

بی لب شیرینت عمرم تلخ گشت

دل قوی بودم به امید تو، لیک

دل ندادی، خسته زان بی نور شد

شور عشقت تا فتاد اندر جهان