دل قوی بودم به امید تو، لیک

بنگر اکنون جای مار و مور شد

بی لب شیرینت عمرم تلخ گشت

شوربختی بین که: عیشم شور شد

دل ندادی، خسته زان بی نور شد

شور عشقت تا فتاد اندر جهان

چون دل من عالمی پر شور شد