از دوست به هر خشمی آزرده نخواهم گشت

جز بر در میخانه این بار نخواهم شد

از توبه و قرایی بیزار شدم، لیکن

از رندی و قلاشی بیزار نخواهم شد

وز یار به هر زخمی افگار نخواهم شد

چون یار من او باشد، بی یار نخواهم ماند

چون غم خورم او باشد غم خوار نخواهم شد