به یک جولان دو عالم رام کردند

سر زلف بتان آرام نگرفت

ز بس دل ها که بی آرام کردند

چو گوی حسن در میدان فگندند

ز بهر نقل مستان از لب و چشم

مهیا پسته و بادام کردند

از آن لب، کز درصد آفرین است