چشم ما شاید که خون افشان بود

این چنین کز یار دور افتاده ام

گر بگرید دیده، جای آن بود

چون دل ما خون شد از هجران او

از فراقش دل ز جان آمد به جان

خود گرانی یار مرگ جان بود

بر امیدی زنده ام، ورنه که را