خود گرانی یار مرگ جان بود

چون دل ما خون شد از هجران او

چشم ما شاید که خون افشان بود

از فراقش دل ز جان آمد به جان

بر امیدی زنده ام، ورنه که را

طاقت آن هجر بی پایان بود؟

پیچ بر پیچ است بی او کار ما