مگر روشن شود صبح امیدم

به حیله نیم جانی چند پاید؟

به نقد این لحظه جانی میکن ای دل

شب هجر است، تا فردا چه زاید؟

مگر خورشید از روزن برآید

دلم را از غم جان وا رهاند

مر از من زمانی در رباید