مرا گه گه به دردی یاد می کن

گهی وصل تو هجران می نماید

دلی کو یافت از وصل تو درمان

همه دشوارش آسان می نماید

که دردت مرهم جان می نماید

بپرس آخر که: بی تو چونم، ای جان،

که جانم بس پریشان می نماید