که دردت مرهم جان می نماید

دلی کو یافت از وصل تو درمان

همه دشوارش آسان می نماید

مرا گه گه به دردی یاد می کن

بپرس آخر که: بی تو چونم، ای جان،

که جانم بس پریشان می نماید

مرا جور و جفا و رنج و محنت