گوش جان ها پر گهر در حضرتت

جرعه ای بر من فشانی ای پسر

از لطیفی می نماند کس به تو

زان یقینم شد که جانی ای پسر

کز سخن در می چکانی ای پسر

در دل و چشمم، ز حسن و لطف خویش

آشکارا و نهانی ای پسر