کز سخن در می چکانی ای پسر

از لطیفی می نماند کس به تو

زان یقینم شد که جانی ای پسر

گوش جان ها پر گهر در حضرتت

در دل و چشمم، ز حسن و لطف خویش

آشکارا و نهانی ای پسر

نیست در عالم عراقی را دمی