تا گهر چون می کند پیدا شکر؟

نام تو تا بر زبان ما گذشت

می گدازد در دهان ما شکر

از لب و دندان تو در حیرتم

تا دهانت شکرستان گشت و لب

در جهان تنگ است چون دلها شکر

من چرا سودایی لعلت شدم