از آن خوشتر تماشایی تواند بود در عالم

گهی گل چیند از رویش، گهی شکر ز گفتارش

گهی در پای او غلتان چو زلف بی قرار او

گه از خال لبش سرمست همچون چشم خونخوارش

که بیند دیده عاشق به خلوت روی دلدارش؟

چنان سرمست شد جانم ز جام عشق جانانم

که تا روز قیامت هم نخواهی یافت هشیارش