که بیند دیده عاشق به خلوت روی دلدارش؟

گهی در پای او غلتان چو زلف بی قرار او

گه از خال لبش سرمست همچون چشم خونخوارش

از آن خوشتر تماشایی تواند بود در عالم

چنان سرمست شد جانم ز جام عشق جانانم

که تا روز قیامت هم نخواهی یافت هشیارش

بهار و باغ و گلزار عراقی روی جانان است