گر چه خندم گاه گاهی همچو شمع

کز فراق یار قربانم، دریغ

جور دلدار و جفای روزگار

می کشد هر یک دگرسانم، دریغ

در میان خنده گریانم، دریغ

صبح وصل او نشد روشن هنوز

در شب تاریک هجرانم، دریغ