در میان خنده گریانم، دریغ

جور دلدار و جفای روزگار

می کشد هر یک دگرسانم، دریغ

گر چه خندم گاه گاهی همچو شمع

صبح وصل او نشد روشن هنوز

در شب تاریک هجرانم، دریغ

کار من ناید فراهم، تا بود