گر بر در دوست راه جویم

فارغ گردم ز نام و از ننگ؟

افتادم در خلاب محنت

افتان خیزان، چو لاشه لنگ

یک گام شود هزار فرسنگ

ور جانب خود کنم نگاهی

در دیده من فتد دو صد سنگ