یک گام شود هزار فرسنگ

افتادم در خلاب محنت

افتان خیزان، چو لاشه لنگ

گر بر در دوست راه جویم

ور جانب خود کنم نگاهی

در دیده من فتد دو صد سنگ

ور در ره راستی روم راست