دردت چو می دهد دل بیمار را شفا

کاندر چه فراق نگونسار مانده ام

ور در خور وصال نیم مرهمی فرست

از درد خویشتن، که دل افگار مانده ام

من بر امید درد تو بیمار مانده ام

بیمار پرسش از تو نیاید، به درد گو:

تا باز پرسدم، که جگرخوار مانده ام