عراقی می سپارد جان و می گوید ز درد دل:

تو را چون نیستم در خور، شبت خوش باد من رفتم

همی گفتم که: ناگاهی، بمیرم در غم عشقت

نکردی گفت من باور، شبت خوش باد من رفتم

کجایی؟ای ز جان خوشتر ، شبت خوش باد من رفتم