نیابی نزد مهجوران، نپرسی حال رنجوران

مدارم بیش ازین گریان، بیا، کت آرزومندم

چو با خود خوش نمی باشم، بیا ، تا با تو خوش باشم

چو مهر از خویش ببریدم، بیا، تا با تو پیوندم

بیا، زان پیش کز عالم بکلی رخت بربندم

بیا کز عشق روی تو شبی خون جگر خوردم

میزار از من بی دل، که سر در پایت افکندم