بیا، زان پیش کز عالم بکلی رخت بربندم

چو با خود خوش نمی باشم، بیا ، تا با تو خوش باشم

چو مهر از خویش ببریدم، بیا، تا با تو پیوندم

نیابی نزد مهجوران، نپرسی حال رنجوران

بیا کز عشق روی تو شبی خون جگر خوردم

میزار از من بی دل، که سر در پایت افکندم

مرا خوش دار، چون خود را به فتراک تو بر بستم