مرا خوش دار، چون خود را به فتراک تو بر بستم

بیا، زان پیش کز عالم بکلی رخت بربندم

بیا کز عشق روی تو شبی خون جگر خوردم

میزار از من بی دل، که سر در پایت افکندم

بیا، کز آرزوی تو دمی صد بار جان کندم

ز لفظ دلربای تو به یک گفتار خوشنودم

ز وصل جان فزای تو به یک دیدار خرسندم