ولی ار زنده بگذارد فراقت روزکی چندم

ز لفظ دلربای تو به یک گفتار خوشنودم

ز وصل جان فزای تو به یک دیدار خرسندم

وصالت، ای ز جان خوشتر، بیابم عاقبت روزی

وطن گاه دل خود را بجز روی تو نگزینم

تماشاگاه جسم و جان بجز روی تو نپسندم

ز هستی عراقی هست بر پای دلم بندی