وصالت، ای ز جان خوشتر، بیابم عاقبت روزی

بیا، کز آرزوی تو دمی صد بار جان کندم

ز لفظ دلربای تو به یک گفتار خوشنودم

ز وصل جان فزای تو به یک دیدار خرسندم

ولی ار زنده بگذارد فراقت روزکی چندم

وطن گاه دل خود را بجز روی تو نگزینم

تماشاگاه جسم و جان بجز روی تو نپسندم