بر من همای وصلت سایه از آن نیفکند

وی عمر رفته، بازآ، تا بشنوی فغانم

ای دوست گاهگاهی میکن به من نگاهی

آخر چو چشم مستت من نیز ناتوانم

کز محنت فراقت پوسیده استخوانم

ای طرفه تر که دایم تو با منی و من باز

چون سایه در پی تو گرد جهان دوانم