ای طرفه تر که دایم تو با منی و من باز

آخر چو چشم مستت من نیز ناتوانم

بر من همای وصلت سایه از آن نیفکند

کز محنت فراقت پوسیده استخوانم

چون سایه در پی تو گرد جهان دوانم

کس دید تشنه ای را غرقه در آب حیوان

جانش به لب رسیده از تشنگی؟ من آنم