جانش به لب رسیده از تشنگی؟ من آنم

ای طرفه تر که دایم تو با منی و من باز

چون سایه در پی تو گرد جهان دوانم

کس دید تشنه ای را غرقه در آب حیوان

زان دم که دور ماندم از درگهت نگفتی:

کاخر شکسته ای بد، روزی بر آستانم

هرگز نگفتی، ای جان، کان خسته را بپرسم